2026-03-06
Na przełomie lutego i marca doszło do ostrej eskalacji konfliktu geopolitycznego na Bliskim Wschodzie, co bezpośrednio wpłynęło na światowy rynek surowców: ropa naftowa i metale nieżelazne wykazywały znaczne wahania cen. Ponadto polityka Indonezji dotycząca rudy niklu wysłała sprzeczne sygnały. Ministerstwo Energii ustaliło docelową wielkość produkcji niklu na rok 2026 na 209 mln ton, czyli o prawie 20% mniej niż już zatwierdzone kwoty. Jednakże Indonezyjskie Stowarzyszenie Górnicze poinformowało, że w lipcu planowana jest rewizja dokumentu RKAB, która może skutkować zwiększeniem kwot o 30% w celu zaspokojenia potrzeb hut. Niepewność oczekiwań politycznych spowodowała znaczną zmienność na rynku.
Po okresie świątecznym notowania spot stali nierdzewnej walcowanej na zimno gatunku 304 na rynku Wuxi ogólnie wzrosły. Do wzrostu przyczyniło się połączenie nastrojów związanych z przechodzeniem inwestorów w kierunku aktywów defensywnych oraz zwiększone wsparcie ze strony kosztowej. Eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie bezpośrednio wpływa na globalne dostawy energii i bezpieczeństwo transportu morskiego. Wzrosło ryzyko związane z żeglugą przez Cieśninę Ormuz, co podsyca obawy dotyczące możliwych zakłóceń w globalnych łańcuchach dostaw. Jednocześnie na Bliskim Wschodzie rośnie liczba zamówień rządowych na projekty infrastrukturalne, co prowadzi do zwiększonego popytu na stal nierdzewną. Ponadto, starając się zmniejszyć zależność od gospodarki naftowej, kraje regionu aktywnie rozwijają przemysł petrochemiczny, projekty odsalania wody morskiej i inne gałęzie przemysłu, co przyczynia się do stałego zapotrzebowania na rury ze stali nierdzewnej odpornej na korozję. Dzięki wyjątkowemu położeniu geograficznemu będącemu łącznikiem między Azją a Europą, a także wsparciu regionalnych umów handlowych, chińscy producenci stali nierdzewnej aktywnie eksplorują nowe rynki w krajach Inicjatywy Pasa i Szlaku. W ciągu ostatnich dwóch lat eksport chińskiej stali nierdzewnej na rynek Bliskiego Wschodu znacznie wzrósł.
Cieśnina Ormuz zajmuje strategicznie ważne miejsce. To nie tylko kluczowy szlak żeglugowy dla Zatoki Perskiej, ale także główny węzeł transportowy dostaw chińskiej stali nierdzewnej do Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Iraku, Kuwejtu i innych krajów regionu. Ograniczenie żeglugi przez cieśninę spowoduje zakłócenie szlaków eksportowych, co może skutkować wzrostem kosztów transportu i spadkiem konkurencyjności chińskich produktów na rynkach zagranicznych. Ciągły wpływ polityki Indonezji znajduje odzwierciedlenie przede wszystkim w kosztach produkcji stali nierdzewnej. Zaproponowany przez indonezyjskie Ministerstwo Energii i Zasobów Mineralnych cel dotyczący produkcji rudy niklu na poziomie 209 mln ton w 2026 r. wzbudził szerokie zainteresowanie rynku. Choć liczba ta stanowi jedynie orientacyjny szacunek i nie wpływa na realizację zatwierdzonych już kwot RKAB w wysokości 260-270 mln ton, to w warunkach zwiększonej wrażliwości rynku zwiększyła oczekiwania na braki w dostawach. Ze względu na rozbieżność docelowych wielkości produkcji z już zatwierdzonymi kwotami Indonezyjskie Stowarzyszenie Górnictwa Niklu przewiduje, że zaktualizowany RKAB zostanie zatwierdzony w lipcu 2026 r., a kwota wydobycia niklu może zostać zwiększona o 30%. W krótkim okresie oczekiwania dotyczące zwiększenia kwot mają negatywny wpływ psychologiczny na rynek. Jednak w dłuższej perspektywie powtarzające się zmiany polityki jedynie zwiększają oczekiwania dotyczące zacieśnienia podaży, tworząc trwałe wsparcie cenowe na rynku.
Ogólnie rzecz biorąc, kluczowymi czynnikami napędzającymi rynek stali nierdzewnej pozostają rosnące koszty i ożywienie popytu po wakacjach. Jeśli chodzi o koszty, kontrowersyjna polityka Indonezji w zakresie rudy niklu w dalszym ciągu podsyca oczekiwania dotyczące długoterminowych ograniczeń dostaw, dlatego czynnik wsparcia kosztów pozostaje istotny. Ponadto niedawna eskalacja konfliktu amerykańsko-irańskiego doprowadziła do wzrostu kosztów transportu i energii, co dodatkowo zwiększa koszty importu surowców, w tym rudy chromu. W rezultacie bazowy koszt produkcji stali nierdzewnej może w dalszym ciągu rosnąć. W średnim i długim okresie szczególną uwagę należy zwrócić na tempo produkcji hut, dynamikę redukcji zapasów, a także dalszy rozwój sytuacji geopolitycznej.
